Nala & Pumba

We gingen op reis

Wat een spannende dag was het vandaag!
Vanochtend waren we nog heerlijk aan het spelen en in de middag komt opeens onze mama met dat rare reismandje aanlopen. Ze zet dat ding op tafel en grijpt ons allebei vast en stopt ons zo in dat mandje. Nu hebben we het best gezellig samen, maar om nu met z’n tweetjes in dat ding te zitten…. dat vinden we toch niet zo geslaagd. Ons mama zegt ook al dat het de laatste keer is dat we er samen in zitten, want volgende keer krijgen we allebei onze eigen reismandje. Maar die hoeven we niet hoor! We willen helemaal niet reizen. Het huis is voor ons spannend en leuk genoeg.
En dat rare mandje betekent dat we ook weer in dat rare geval moeten dat een hoop herrie maakt en waar we helemaal in door elkaar worden geschud. Niets mis met de rijstijl van onze mama hoor, maar je hebt totaal geen houvast in dat ding.
We hebben ons de hele weg dus mooi laten horen en aan mama’s mouw zitten trekken. Ze deed er alleen niets op uit.
Opeens stonden we stil en werden we ergens mee naar binnen genomen.
Hmm… die geur kennen we. Waren we hier drie weken geleden ook al niet een keer?
En dan zet onze mama ons prompt op een stoel neer en loopt ze zelf naar een mevrouw die daar achter de balie zit. Iets met een gouden baasje worden.
Maar dat hoeft ze helemaal niet te worden, want dat is onze mama toch al?

Gouden baasje bij de dierenarts betekent dat ze elke maand voor ons betaald en dat we vanaf nu korting krijgen op bezoekjes aan dat rare gebouw met allemaal andere dieren en mensen en dat we elk jaar gratis onze entingen krijgen, ontwormingskuurtjes en vlooienmiddeltjes. Oh ja, en ze had het ook nog over bloedonderzoeken en dat soort dingen. Nou, je mag het houden. We vinden het wel prima zo.
Maar onze mama is niet te vermurwen en heeft ons gewoon aangemeld en nu is ze dus gouden baasje. Zullen wij nu gouden kittentjes zijn dan?
We werden al snel weer meegenomen naar een kamertje en daar was die rare meneer weer die de vorige keer ook al naar ons keek.
Ook vandaag voelde hij weer aan ons lijfje en zat hij in onze bekkies te kijken. Ondertussen vroeg hij ook nog wat dingen over ons aan onze mama.
Die was allang blij dat er bij Nala geen ruisje meer te horen was en dat ze kerngezond is.
En toen kregen we ook nog een prikje, maar daar hebben we helemaal niks van gevoeld. Dat kan die Bob toch maar goed!
Bob wou ons wel houden. Hij vond ons zo leuk! Maar dat zijn we ook 😀
Hoe aardig we Bob ook vinden… we willen toch echt niet blijven en gewoon weer met onze mama mee.
Voorlopig hoeven we niet terug te komen. Al hoorden we nog wel iets over ergens eind februari en dat we dan gesteriliseerd moeten worden. Geen idee wat dat is, hoor! We vinden het maar een raar woord.
Gingen we dus weer snel in ons reismandje en in dat rare ding dat ons weer naar huis bracht en waar we helemaal moe van alle indrukken toch maar heerlijk zijn gaan slapen.
Spelen doen we vannacht wel weer….

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *