Negen weken oud


Inmiddels wonen Pumba en Nala alweer een week bij ons.
Afgelopen woensdag waren de meisjes precies negen weken oud en werden ze bij onze dierenarts verwacht voor de eerste enting. In de eerste weken kunnen ze het nog goed doen op wat ze van hun moeder hebben meegekregen, maar na negen weken neemt dat af en worden ze vatbaarder voor ziektes. Zeker als ze zo klein zijn en dus zijn die vaccinaties in het eerste jaar heel erg belangrijk.
In het reismandje en de auto vinden ze niet zo fijn, dus dat is al een hoop stress voor zo’n kleintje.
En dan kom je ook nog eens in een vreemde wachtkamer te zitten waar dierenartsen en assistentes rondlopen (terwijl wij binnen waren was er net een crisis met een kat op de ok waar het slecht mee ging en waarvan het baasje meteen maar moest komen) en zaten er ook nog eens twee honden. Dat dier kenden Pumba en Nala nog niet, dus dat was even een hele volle staart toen dat voorbij liep richting spreekkamer.
De dierenarts is eng en spannend, maar ze werden beiden goedgekeurd. Bij Nala werd een ruisje gehoord, maar dat schijnt bij kittens normaal te zijn door alles stress en spanning. Bij de volgende controle wordt daar nog eens extra naar geluisterd, maar eigenlijk verwacht de dierenarts dat het dan wel weg zal zijn.
Geen reden tot zorg dus, maar die zorg hadden we toch al niet, want Nala rent en vliegt het hele huis door met haar zusje.
Beide dametjes gaven ook geen kik bij het prikken en waarschijnlijk vond ik het dus zieliger voor ze dan dat zij er last van hadden.
In de auto terug naar huis waren ze vooral heel moe van alle indrukken, maar eenmaal de auto geparkeerd en de voordeur open hadden ze al gauw in de gaten dat ze weer thuis waren en wilden ze er het liefst zo snel mogelijk weer uit. Moe van alle indrukken ging niet meer op, want thuis betekent fijn spelen en rennen tot je vanzelf wel een keer in slaap valt.
Deze maand gaan we nog een keer, want de vaccinaties moeten na drie weken worden herhaald. En dan verwacht ik dat er ook wel weer wat meer getallen op de weegschaal zullen staan, want in die ene week lijkt het wel alsof je ze gewoon ziet groeien waar je bij staat.
De andere twee katten vinden het kleine grut trouwens een beetje druk en trekken zich dan ook het liefst nog even terug. En dat kan ook gewoon. Het huis is groot genoeg daarvoor.
Maar ze laten zich ook geregeld zien en dan zitten ze beiden te kijken naar alles wat die twee donderstenen aan het uitvoeren zijn. En dat ze dan ook nog eens naast je komen staan terwijl je aan het eten bent en vervolgens fijn met je mee gaat eten van je bakje… dat tolereren ze gewoon. We kunnen dus wel stellen dat het goed gaat met alle katten in huis.

Plaats als eerste een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *