In liefde losgelaten

Tot ons groot verdriet moesten wij afgelopen woensdag onze lieveling laten gaan.
Na 17 jaar lief en leed te hebben gedeeld was voor haar het moment gekomen om naar de regenboogbrug af te reizen.
Waar eerst nog niks aan de hand leek en ze nog steeds de speelse, knuffelige en vertrouwde Kyra was, kwam daar ineens verandering in toen ze stopte met eten.
In een paar dagen tijd zagen we haar veranderen in een zielig hoopje kat.
Ergens weet je dan al waar het eindigen zal, maar toch, tegen beter weten in, ga je naar de dierenarts in de hoop dat die haar weer beter zal kunnen maken met de nodige medicatie.
Maar we wisten ook dat we hierin realistisch moesten blijven gezien haar prachtige leeftijd en het mooie leventje dat ze heeft geleid.
We besloten dan ook om haar mee terug naar huis te nemen in de hoop dat de medicatie om haar eetlust op te wekken effect zou gaan hebben en dat we haar nog een paar mooie dagen konden geven.
Maar een dag later wist ik al dat ik haar zo niet verder kon laten gaan.
Dat had ze niet verdiend!
Niet na al die mooie jaren die ze ons heeft gegeven….
Met pijn in mijn hart hing ik huilend aan de telefoon om een afspraak te maken voor het onvermijdelijke.

Op 9 september is ze op mijn schoot dan ook vredig vertrokken naar een plek waar ze weer heerlijk die mooie, oude en vertrouwde Kyra mag zijn.
We vertrokken met haar vervolgens richting Hengelo waar we goede verhalen hadden gehoord over dierencrematorium Xuux.
Tot een jaar geleden gingen onze dieren automatisch via de dierenkliniek naar Varsseveld, maar daar voelde ik mij nooit echt prettig bij.
De kilte en de afstandelijkheid voelde niet fijn.
Hoe anders was dat bij Xuux!
We werden er opgevangen door een hele vriendelijke medewerkster die alle begrip had voor ons verdriet.
Ons moppie werd heel liefdevol meegenomen naar een ruimte waar ze in een mandje werd gelegd omringd met kaarsjes en een rustgevend muziekje op de achtergrond.
We kregen alle tijd om in rust afscheid te nemen van onze Kyra.
Ondanks dat ik haar enorm mis en ze een grote leegte heeft achtergelaten in ons huis heb ik toch een fijn gevoel gekregen van haar afscheid.
Dankbaar voor 17 jaar samen met haar…..

2 reacties op “In liefde losgelaten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *